Laatste posts

Er op uit met een voedsel-intolerantie

Hoe doe je dat als je buiten de deur wilt eten? Als je iets te vieren hebt? Of op vakantie bent? Op vakantie gaan met een voedsel-intolerantie, in mijn geval voor histamine, is altijd ingewikkeld. Voor jezelf opkomen is essentieel, om gezond te blijven en om te kunnen blijven genieten van de vakantie. Een aanval verpest echt alles. Ik heb het eerder gezegd, ik kom niet graag zeurderig over maar soms heb je geen keuze. Ik verwijs graag naar mijn checklist voor restaurantbezoek. Ik ben wel altijd voorbereid en als we ergens spontaan langs gaan. Dat is nooit zonder mijn persoonlijke lijst van toegestane- en niet-toegestane ingrediënten.

img_4112.jpgIk zorg er altijd voor dat ik een dieetlijst bij me heb in de taal van het land waar we naartoe gaan. Zelfs dan is het vaak al ingewikkeld genoeg. Handig is om de lijst twee-talig te hebben zodat je in ieder geval weet over welke ingrediënten wordt gesproken, een kwestie van aanwijzen.  Zo heb ik een versie van mijn dieet in het Japans/ Engels en ook in het Chinees/ Engels en dat heeft me over het algemeen goed geholpen. In China ging het overigens beter dan in Japan. De wijze van bereiden zal daar debet aan zijn geweest maar ook de cultuur, oftewel de aard en de voedselgewoontes van de bewoners.

In het geval dat we ergens reserveren, stuur ik de lijst van tevoren toe om de chef in de gelegenheid te stellen om zich voor te bereiden. Sommigen doen dat heel serieus en komen met vragen en/of suggesties, anderen zeggen dat het geen enkel probleem is, bekijken het dieet pas op het moment supreme, en improviseren ter plekke. In het eerste geval leidt dat tot een heerlijke avond, soms vol verrassingen die ik dan weer graag deel, bijvoorbeeld op deze site.

In het geval van improvisatie gaat het soms wel en soms niet goed. Als de zogenaamde ‘ingrediënten-weglaat-tacktiek’ wordt gehanteerd ben ik teleurgesteld, zeker als mijn mede-tafelgast hetzelfde heeft besteld en ik dus voor mijn neus zie, hoe mijn gerecht er eigenlijk uit had moeten zien.  Om deze reden zou ik ook adviseren om vooral niet hetzelfde te bestellen. Als we ergens spontaan zijn binnen gelopen, kan ik overigens prima leven met een ingrediënten-weglaat-tacktiek. Sterker, dan stel ik me daar op in zodat het alleen maar kan meevallen. Het heeft dus ook alles te maken met mijn eigen verwachtingen. Als echter is aangekondigd dat de keuken rekening kan en wil houden met mijn histamine-intolerantie en ik moet ter plekke zelf aangeven wat zij voor mij zullen gaan koken, dan ben ik not amused. Ook niet in het geval dat een gerenommeerd restaurant niet verder komt dan het assembleren van een paar blaadjes groene sla met geitenkaas zonder dressing. Of de situatie dat er toch groenten van mijn niet-toegestane ingrediëntenlijst worden gebruikt zoals tomaten en komkommer omdat dat nu eenmaal de garnering is die altijd op die salade zit. Dan ben ik ernstig teleurgesteld en is mijn avond redelijk tot goed verpest.

Ik heb het ook wel eens meegemaakt dat de bediening boos wordt en verkondigt dat de kok hier echt geen rekening mee kan houden. Ook goed, dan gaan we ergens anders naartoe. Beter eerlijk dan gefrustreerd. Niets is zo frustrerend  om, vanwege foute ingrediënten, steeds maar weer  het bord te moeten terugsturen, soms wel drie keer, omdat er gewoonweg niet wordt geluisterd. Het is sowieso handiger om bij binnenkomst even direct contact te hebben met de kok. Dat scheelt weer een schakel in de communicatie waarmee je voorkomt dat er tijdens de overdracht iets verloren gaat. Heeft de kok hier geen tijd voor, dan weet je eigenlijk al genoeg.

Ik word heel erg blij als de kok mij verrast en ik dus eigenlijk niets heb te kiezen, als hij of zij verrassende nieuwe bereidingen laat zien met een creativiteit die zich uit in een uitgebalanceerd menu. Dat heb ik gelukkig al heel vaak mogen meemaken in zowel binnen- als buitenland. Je ziet het vaak bij chefs waar de passie vanaf straalt, die er lol in hebben en zo’n dieet ook als een uitdaging zien. De chef die buiten de geëigende paden durft te treden en niet vast zit aan vaste smaakcombinaties. Die nieuwe combinaties weet te maken op basis van wat wel kan volgens het dieet van toegestane ingrediënten. Deze gepassioneerde chef zie je ook vaak even terug aan je tafeltje omdat hij of zij wil weten wat je ervan vindt, of het gelukt is, en om zich weer verder te bekwamen. Deze bijzondere betrokkenheid levert wat mij betreft extra punten op!

En ja, er gaat wel eens iets mis, het blijft natuurlijk mensenwerk maar over het algemeen is uit eten gaan voor mij echt genieten en dan niet alleen op het moment zelf maar ook daarna als ik ga proberen de smaken na te maken voor zover dat in mijn vermogen ligt. Meerdere keren  totdat ik tevreden ben met het resultaat en het klaar is om opgenomen te worden in mijn eigen kookboek met achtergronden en recepten. De napret is groot, het wordt (bijna) altijd anders en dat is natuurlijk maar goed ook want we eten niet voor niets buiten de deur!

IMG_4119

 

Het betere strandleven…

Op vakantie op de Isle of Wight, maakt mijn dochter ons deelgenoot van het eilandleven en daar hoort een BBQ op het strand bij. We kopen een kant en klare BBQ die alleen maar hoeft te worden aangestoken. We gaan naar de locale visboer en krijgen van haar de wilde zeebaars mee in een grote zak met ijs. De versheid van  haar vis is heilig en moet worden gewaarborgd. We halen zelf ook nog een grote zak met ijs om de sauvignon blanc te koelen. Verder mais, asperges en een courgette om te grillen, een stokbrood en een dipje van Philadelphia met bieslook uit mijn dochters tuin en een paar flessen water om de middag en avond goed door te komen. Voor mijn mede-vakantievierders zonder histamine-intolerantie ook nog een paar gamba’s en een makreel voor op de BBQ.

Het is heerlijk weer en we genieten van het luchtbedje in de golven en die doet naderhand weer diens als tafeltje. Het is voor eilandbegrippen druk op het strand maar wij vinden het heel goed te doen, sterker, geen kuil te zien en genoeg ruimte om je heerlijk te bewegen.  Dit is vakantievieren op zijn best!

Japanse noodle soep: Ramen

Vanwege de bouillon of soep die wordt gebruikt, lukt het mij met een histamine-intolerantie nooit om een lekkere bak noodle soep buiten de deur te eten. In Tokyo, waar we een paar jaar geleden op vakantie waren, stonden de mensen in de rij voor een specifiek Ramen-restaurantje en ook in Nederland lijkt ze als paddestoelen uit de grond te schieten. Tijd dus om dit gerecht uit te proberen,  op mijn familie wel te verstaan, want zij hebben toentertijd de originele geproefd. Voor mij is het nieuw. En het gaat me natuurlijk nooit lukken om die echte na te maken maar ik probeer het te benaderen. Ik heb mij gebruikelijke groentebouillon gebruikt maar een stuk gember en wat schijfjes rode peper laten meetrekken voor een Aziatisch tintje.

Ingrediënten voor 2 personen: 90 gram Ramen, groentebouillon, aangevuld met een stukje geschilde gember van ongeveer 3 cm. en rode peperringetjes van een halve pepertje,  een halve fijngesneden winterwortel, 100 gram taugé, een half blok tofu, 2 stengels bosui en 1 blad nori. 

2016_08_05 Japan 0085Kook de Ramen volgens de aanwijzingen op de verpakking en spoel af met koud water.  Zet apart. Snijd de wortel in fijne reepjes, was de taugé en blancheer kort in kokend water. Snijd de tofu in hapklare brokjes en de bosui in ringetjes.

Verdeel alle ingrediënten over 2 borden en overgiet met de bouillon. Strooi de bosui ringetjes erover en, als finishing touch, ook het fijngescheurde nori-blad.

 

Je kunt natuurlijk met alle mogelijke groenten variëren. Voor diegenen die geen last hebben van histamine kan er nog een gekookt ei worden toegevoegd en een beetje Japanse sojasaus om de soep op smaak te maken. O ja, en slurpen om te laten horen dat je geniet!

Spaghetti van courgette met zeeduivel

Wat hebben we een prachtige zomer! We leven buiten, onder de parasol en genieten ervan. Met dit mooie zomerweer eet ik het liefst licht. Geen zware pasta’s of rijstmaaltijden maar vooral salades. Af en toe een beetje variatie is echter wel lekker. Vandaar dit hele simpele en o, zo lekkere alternatief voor pasta, uitermate geschikt voor het huidige zomerweer inclusief het bijbehorende vakantiegevoel!

Ingrediënten voor 2 personen: 1 courgette, 1 sjalotje, teentje knoflook, 200 gram zeeduivelfilet, olijfolie en zout, groen pepertje, bosuitjes, beetje limoensap en basilicumblaadjes.

Snijd de bosuitjes en het pepertje aan ringen. Laat de zeeduivelfilet een kwartiertje marineren in een mengsel van een eetlepel olijfolie, zout, de groene peperringetjes en die van de bosuitjes.

Snijd het sjalotje en de knoflook fijn en fruit aan in een beetje olijfolie. De courgette sliertjes maak je met een mandoline, keukenmachine of een speciale spirelli. Voeg toe en roerbak even mee. Dit hoeft maar heel kort, dan houdt het een bite.

Bak ondertussen  de vis ongeveer 10 minuten in een oven die is voorverwarmd op 180 graden. Check of de vis goed gaar is, altijd belangrijk ook als het warm is. Snijd in plakjes en leg op de ‘spaghetti’. Breng deze alternatieve ‘pasta’ op smaak met wat limoensap en basilicumblaadjes. Glaasje sauvignon blanc erbij en genieten maar. Nog een hele fijne zomer!

img_2050.jpg

 

 

Vegetarische nasi goreng van bloemkoolrijst

Afgelopen weekend kreeg ik een vriendin te eten met een soms ingewikkeld dieet. Ik heb haar gevraagd wat ze niet eet en ben op basis daarvan aan de slag gegaan. Aangezien ze van Aziatische smaken houdt maar met haar gewicht worstelt, heb ik de koolhydraten vervangen door bloemkoolrijst. Ik doe dit vaker om een lekkere dosis groenten te eten. Je kan hier zelfs de notoire rijst-eter mee voor de gek houden want het valt niet eens op dat er geen rijst inzit. De smaak van bloemkool is neutraal en door de overige verse ingrediënten wordt het een echte nasi goreng. Deze versie  is histamine-arm, vegetarisch en koolhydraatvrij.

Nog een bijkomend voordeel: doordat je alles kunt voorbereiden, ben je op het moment suprême maar 5 minuten bezig. Het snijwerk is het meeste werk en het assembleren in de wok een fluitje van een cent!

img_1858.jpg

Ingrediënten: een halve bloemkool, een half blok tofu, een knoflookteentje, rood pepertje, stukje gember, sjalotje, groenten, bijvoorbeeld wortel, prei, broccoli of paksoi, sesamolie,  1 eetlepel kokosbloesemsuiker en limoensap naar smaak. En, lekker om mee af te maken, een paar aan ringen gesneden bosuitjes, gebakken uitjes en emping. 

Snijd de knoflook, het pepertje, de gember en het sjalotje fijn. Vervolgens de groenten in zo’n formaat dat het fijn eet met stokjes, mijn hobby. Snijd de tofu in blokjes en marineer in twee eetlepels sesamolie met een beetje zout. Doe de bloemkoolroosjes in een keukenmachine en snijd het fijn. Alles gekoeld wegzetten tot het wokmomentje.

Verwarm een eetlepel olie, bijvoorbeeld van koolzaad, en fruit de knoflook, het pepertje, de gember en het sjalotje snel aan. Doe er de tofu bij en roerbak mee op hoog vuur. Dan de groenten erbij doen en afblussen met wat limoensap en op smaak brengen met de kokossuiker. De bloemkoolrijst erbij doen en het geheel goed mengen. Opdienen in leuke kommetjes en gelijk opeten!

Blue zones en histamine

Ik verdiep me momenteel in blue zones en de mogelijkheden die dit biedt in relatie tot een histamine-intolerantie. Een overeenkomst is er sowieso namelijk dat het gaat om puur en natuurlijk voedsel en dat spreekt me heel erg aan. Maar er is meer. Het gaat ook om welbevinden. Ik weet uit ervaring dat spanningen fnuikend zijn voor het histamine-niveau met als gevolg dat foute voedingskeuzes extra hard aankomen. Ik heb al eerder aangegeven dat, naast het volgen van een histamine-arm dieet, rust, regelmaat en voldoende uurtjes slaap, ervoor zorgen dat ik lekker in mijn vel zit. Ik ben benieuwd wat ik nog meer kan leren van deze vaak geïsoleerde gebieden waar mensen op een kwalitatief aantrekkelijke wijze, bovengemiddeld oud worden. Wie wil dat nou niet?

Blauwe zones zijn afgebakende gebieden waarvan de bevolking een specifieke levensstijl en leefomgeving deelt en waar de mensen meetbaar langer leven. Het concept ontstond uit het demografische werk van Gianni Pes en Michel Poulain naar een regionale concentratie van honderdjarigen op Sardinië. Michel Poulain en Dan Buettner identificeerden, ondersteund door de National Geographic Society,  hotspots van lange levensduur in de wereld. De vijf zones die worden besproken in het door Dan Buettner geschreven boek ‘Blue zones Solutions’, zijn het Griekse eiland Ikaria, Sardinië in Italië, Okinawa in Japan, een gemeenschap van Mormonen in Loma Linda, Californië en het Costaricaanse schiereiland Nicoya.

Wat me zo aanspreekt is dat het om meer dan voedselgewoontes gaat. Het gaat om een levensstijl, en die bestaat uit meer dan een dieet. Denk bijvoorbeeld ook aan beweging, een doel hebben om je bed uit te komen en het reduceren van spanningen en stress die worden ervaren en bijdragen tot een gevoel van ongenoegen. Wat zeker een positieve bijdrage levert, is het gevoel ergens bij te horen, saamhorigheid, gemeenschapszin en familiebanden. Het investeren in- en geven van liefde aan kinderen zou ertoe bijdragen dat deze kinderen er ook voor hun ouders willen zijn op hun oude dag.

Als mogelijke verklaring wordt gewezen op het geïsoleerde karakter van veel blauwe zones, wat bevorderlijk zou zijn geweest voor het behoud van een traditionele levensstijl met veel fysieke activiteit, hechte sociale banden en lokaal geproduceerde voeding. Ook in deze gebieden zie je echter dat het voedselpatroon ondertussen is veranderd door de komst van derden en contact met de buitenwereld dat zich bijvoorbeeld uit in de komst van fastfoodketens met de bijbehorende wijzigingen in voedselgewoontes. De uitdaging is om de lessen van de blue zones mee te nemen en te integreren in onze levensstijl en daaraan gekoppeld dus ook het oorspronkelijke gezonde dieet.

Wat betreft voedsel ligt in alle gebieden de nadruk vooral op groenten en dat sluit mooi aan bij de huidige trend van duurzaamheid. In Okinawa bestond het dieet vroeger voor 67% uit zoete aardappel, een product dat bij ons de laatste jaren een ongekende opmars doormaakt. Volkorenproducten werden weer veel gegeten op Sardinië. Het heeft een lage glycemische index (GI) waaraan je ziet hoe snel koolhydraten worden opgenomen in het bloed. Voeding met een lage GI wordt minder snel opgenomen en geeft minder bloedsuikerpieken en minder schommelende bloedsuikers. Dit in tegenstelling tot voeding met een hoge GI zoals zoals pasta van tarwebloem of witbrood. Een lage GI heeft als gevolg dat je minder snel flauw wordt en minder geneigd bent om te gaan snaaien. Ook  wordt in de gemeenschap op Sardinië vooral geiten- en schapenmelk gebruikt dat veel eenvoudiger wordt verteerd dan koemelk. Ik gebruik meestal geitenkaas in mijn gerechten omdat dat praktisch de enige soort is die ik verdraag. En wat me heel erg aanspreekt is dat er in de blue zones heel veel groene thee wordt gedronken. Eén van mijn favoriete drankjes. Dit zijn zo kort door de bocht een aantal raakvlakken met een histamine-arm dieet.

Er zijn ook ingrediënten die helemaal niet overeenkomen, bijvoorbeeld het gebruik van tomaten in Ikaria en Sardinië, bij het zogenaamde Mediterrane dieet en het gebruik van soja en shiitake paddestoelen in Okinawa. En overal wordt met mate wijn gedronken, op de gemeenschap van mormonen na dan. Dat zit vol met histamine en is dus niet aan te bevelen. Wat betreft het gebruik van bonen heb ik nog wel iets te leren. Het is de moeite waard om me daar verder in te verdiepen.

Het liefst zou ik de gebieden bezoeken om er helemaal in op te gaan, te onderzoeken, mee te doen en uit te proberen. Ik vind het razend interessant. Ook ben ik benieuwd of er dan ingrediënten van mijn lijst zijn die ik hier niet kan eten, maar elders wel zou kunnen verdragen, mogelijk vanwege het klimaat, het wegvallen van transport, of de bereiding van de gerechten. Je zou dan wel een langere tijd op zo’n locatie moeten verblijven om dat uit te proberen en ik ben bang dat dat er voor mij niet inzit. Ik ga echter zeker proberen of ik mijn recepten zowel blue zone- als histamine-proof kan maken!

 

Histamine-vriendelijk ontbijten

Heel vaak krijg ik de vraag over wat ik nu eigenlijk ontbijt met een histamine-intolerantie. Ik kan je verzekeren dat er heel veel mogelijk is, tenminste wat mij betreft en thuis, als je het zelf kunt bereiden. Eén van mijn favoriete ontbijtgerechten is havermoutpap met blauwe bessen. Ik maak het met water omdat melk me zwaar valt. Mijn 23andme-profiel laat een aanleg voor lactose-intolerantie zien dus dat is daarmee op zijn plaats gevallen. Melkproducten, dus ook allerlei yoghurtsoorten, zijn voor mij goed te doen, mits met mate gebruikt.

Ook heel lekker en simpel is een bakje met Griekse yoghurt of skyr met blauwe bessen en frambozen. Een beetje maple siroop oftewel ahornsiroop erover en het is helemaal top. Een goed begin van de dag!

Buiten de deur ontbijten, bijvoorbeeld op reis, is iets ingewikkelder. Ik heb dan al snel de neiging om lekker veilig naar de eerste de beste Starbucks te lopen voor een havermoutpap met honing. Tijdens een weekendje Londen had ik laatst echter een heerlijk ontbijt in het Wolseley, de oude Bentley-garage. Deze locatie werd aangeraden door time to momo, de vernieuwde 100%-reisgids met leuke wandelingen door de stad. In eerste instantie wilde ik hier toch weggaan omdat ik het gevoel had dat het niet ging lukken, totdat ik mijn buurman een mashed avocado zag eten (met nog van alles aan kruiden en saus erbij). Ik heb gevraagd of ze het ‘van alles‘ wilden weglaten en heb vervolgens genoten van de Engelse sfeer en van een heerlijke volkoren toast met pure avocado.

HipstamaticPhoto-546516655.099207En, omdat de avocado goed beviel en een veilige keuze bleek te zijn, heb ik het elders ook nog een keer als lunch gegeten in een sandwich gecombineerd met mozzarella. Kan volgens mij ook prima als ontbijt!

IMG_1458