Nieuwste berichten

Gelukseten (energieshot)

Op mijn verjaardag kreeg ik het geweldige boek ‘gelukseten’ van Niklas Ekstedt en Henrik Lennart. Een Zweedse besteller en een absolute aanrader. Het gaat over het verband tussen goed eten en een goed humeur. Je kan mij geen groter plezier doen en het is echt één van mijn favoriete boeken geworden. Het is leuk geschreven, informatief en met leuke recepten die ik, soms met een kleine wijziging vanwege de histamine, zo kan namaken.

Zo las ik ook over sapjes maken en liep toevalligerwijs ook nog tegen een slowjuicer aan waardoor de vezels niet kapot worden geslagen maar behouden blijven. Ben ik ook al zo enthousiast over.

Mijn variatie op het ontstekingsremmende energieshot uit het boek:

ingrediënten voor 2 glaasjes: een halve limoen, 2 appelen, een winterwortel en een schijfje gember 

Schil de limoen en de gember, En was en snijd de appelen en de wortel. Duw door de juicer en drink het direct. Hoe vers en lekker wil je het hebben?

img_8953.jpg

 

Quinoa-burger met passievruchtensaus

Om nog een klein beetje in Peru-sferen te blijven deze keer een quinoa-burger. We eten, geïnspireerd door onze dochter, steeds vaker vegetarisch en ook mijn disgenoten missen het vlees steeds minder.

IMG_7517

Ingrediënten: 100 gram quinoa, zoete aardappelpuree, geitencrèmekaas, een halve winterwortel, halve prei, 1 sjalotje, een knoflookteentje, zout, een eigeel en een beetje bloem of verkruimeld oud brood om de burgers te bestuiven. 

voor de saus: 3 passievruchten, een eetlepel abrikozenjam en water voor de juiste dikte.

Kook de quinoa en maak de zoete aardappelpuree van een flinke aardappel. Voeg hier een beetje geitencrèmekaas aan toe om het romiger te maken. Snijd de wortel, het sjalotje  en prei fijn en knijp het knoflookteentje erover en het eigeel erdoor. Meng alles en breng op smaak met zout.

Maak balletjes of burgers en rol deze door een beetje bloem of door het verkruimelde oude brood. Allebei is het lekker maar het geeft een heel ander mondgevoel. Bak de burgers in een beetje koolzaadolie  in een koekenpan.

Maak ondertussen de saus door heel simpel de ingrediënten in een pannetje op te warmen. Doe vervolgens door een zeef om de pitjes van de passievruchten eruit te halen. Doe op de burgers en rooster een beetje little gem voor erbij.

img_7520.jpg

 

 

 

Quinoa-risotto met eend

Nog meer inspiratie uit Peru! Dit gerecht heb ik gegeten bij Machu Picchu maar ook in Cusco, gewoon, omdat het zo ontzettend lekker was. Ik heb er een variatie op gemaakt en de smaak aardig benaderd al zeg ik het zelf.

Ingrediënten: 200 ml zelfgemaakte  groentebouillon, 140 gram quinoa, 1 eetlepel olijfolie, 100 gram tuinboontjes, 1 winterwortel, 100 gram geitencrèmekaas met honing, 1 teentje knoflook en 1 sjalotje, 1 eendenborstfilet met vel, bosuitje voor de garnering . 

Even vooraf: ik krijg wel eens vragen of opmerkingen over mijn lijst van toegestane ingrediënten. Het blijft lastig met een histamine-intolerantie, zeker met al die verschillende lijstjes die circuleren. Houd goed in de gaten dat voor iedereen de drempel verschillend is en dat daardoor de één meer kan hebben dan de ander. Daarom is het zo belangrijk om, bij voorkeur met een diëtiste, een eliminatie/provocatie- dieet te doen om voor jezelf uit te zoeken wat je wel en niet verdraagt. Mijn lijst werkt voor mij en die helpt mij als een ‘richtlijn’ om op de rit te blijven en om nieuwe ideeën op te doen. Het is helaas toch een kwestie van uitproberen met alle, soms vervelende, gevolgen van dien…

Dan dit heerlijke quinoa-recept uit Peru. Het is heel eenvoudig en staan er ingrediënten in het recept die je niet bevallen, vervang deze dan gerust voor iets dat je wel verdraagt. Fruit de knoflook en de ui in een beetje olijfolie. Doe de quinoa erbij en roer het even goed om. Doe alle bouillon erbij en breng aan de kook.

Bak ondertussen de eend. Snijd de eendenborstfilet aan de velzijde kruislings diep in en strooi zout aan beide zijden. Bak in een met olie ingevette pan op het vel drie minuten op hoog vuur aan. Temper het vuur iets en bak de eendenborstfilet ook aan de andere kant vier minuutjes aan.  Herhaal dit nog eens drie minuten op het vel en wikkel dan de filet in aluminiumfolie en laat rusten.

Terug naar de risotto. Voeg na 5 minuten de fijngesneden wortel en de tuinbonen toe. Laat nog 5 minuten rustig doorsudderen totdat de quinoa en groenten gaar zijn en de bouillon zo goed als opgenomen is. Voeg tot slot de geitencrèmekaas toe en verdeel over twee borden. Snijd de eend in mooie plakken en leg dit op de risotto. Strooi er de fijngesneden bosui op ter garnering en voor de bite. Trouwens, vegetarisch, zonder eend, smaakt de risotto ook erg goed!

img_6464

Aardappelen uit Peru: Causa

Voor het eerst zijn we naar Zuid-Amerika geweest. Om de één of andere reden ben ik altijd op Azië gericht geweest. Het werd ons aangeraden omdat Peru een bijzondere  cultuur heeft en bekend staat om de enorme diversiteit aan ecosystemen. Je hebt er de Amazone, het Andesgebergte, de kustlijn aan de Stille Oceaan en een woestijn, nota bene ingeklemd tussen de zee en de bergen. Een enorme variëteit aan ecosystemen levert een grote diversiteit aan planten en dieren. Bovendien is de uitgebreide Inca-erfenis een aanbeveling en natuurlijk de indrukwekkende Machu Picchu, druk maar nog steeds met dartelende, jonge lama’s. Een waar paradijs voor fotografen.

Wij waren natuurlijk ook heel erg geïnteresseerd in de culinaire tradities. Eén van mijn favoriete Netflix-programma’s is ‘Chef’s table’ en daar was ook een uitzending van restaurant Central van Virgilio Martinez Véliz in Lima. Hij maakt dankbaar gebruik van de diverse ecosystemen in zijn menu en dat hebben we geweten maar daarover meer in een volgend blog.

Er zijn meer dan 2000 aardappelvariëteiten en, ongelooflijk maar waar, er worden aardappelen uit Nederland geïmporteerd omdat ze groot zijn en dus veel waar voor het geld bieden. Tegelijkertijd wordt hiermee de locale productie uit de markt gedrukt. De aardappel is bij uitstek het nationale product. Een nationaal gerecht dat hiermee wordt gemaakt is causa. In een kookklas hebben we dit ‘gemaakt’, tussen aanhalingstekens want we hebben vooral mogen toekijken. Er werden gele aardappelen gebruikt die door een speciale pers werden geduwd. Het bereiden ging zo snel dat er op een gegeven moment zomaar zwarte peper in de vulling zat. Niet goed voor mijn histamine. Ook de mayonaise was onbetrouwbaar en de kok vond na even nadenken een alternatief in geprakte avocado want de vulling moet wel smeuïg zijn. Heel leuk hoe hij diverse alternatieven de revue liet passeren. En hoewel hij even twijfelachtig was over de structuur, was hij zelf uiteindelijk ook erg tevreden over het resultaat. Ik heb het thuis nagemaakt, helaas zonder gele aardappelen, die zijn hier niet te krijgen…

Ingrediënten voor causa: 4 gekookte vaste aardappelen, 2 eetlepels olijfolie, 2 eetlepels limoensap en een beetje wasabi voor de pit.

Pers of prak de aardappelen fijn nadat ze gekookt en afgekoeld zijn. Meng er vervolgens de olie, het limoensap en de wasabi doorheen en zet weg.

Voor de vulling: 150 gram alleen met een beetje zout gekookte kipfilet, een gesneden sjalotje, enkele blaadjes fijngesneden kropsla, 1 avocado en eventueel zout om verder op smaak te brengen.

Meng ook deze ingrediënten en maak laagjes in een vorm. Begin en eindig met het aardappelmengsel. Decoreer met een beetje sla of avocado of combineer met gegrilde groenten en, breng de vakantie terug!

 

Er op uit met een voedsel-intolerantie

Hoe doe je dat als je buiten de deur wilt eten? Als je iets te vieren hebt? Of op vakantie bent? Op vakantie gaan met een voedsel-intolerantie, in mijn geval voor histamine, is altijd ingewikkeld. Voor jezelf opkomen is essentieel, om gezond te blijven en om te kunnen blijven genieten van de vakantie. Een aanval verpest echt alles. Ik heb het eerder gezegd, ik kom niet graag zeurderig over maar soms heb je geen keuze. Ik verwijs graag naar mijn checklist voor restaurantbezoek. Ik ben wel altijd voorbereid en als we ergens spontaan langs gaan. Dat is nooit zonder mijn persoonlijke lijst van toegestane- en niet-toegestane ingrediënten.

img_4112.jpgIk zorg er altijd voor dat ik een dieetlijst bij me heb in de taal van het land waar we naartoe gaan. Zelfs dan is het vaak al ingewikkeld genoeg. Handig is om de lijst twee-talig te hebben zodat je in ieder geval weet over welke ingrediënten wordt gesproken, een kwestie van aanwijzen.  Zo heb ik een versie van mijn dieet in het Japans/ Engels en ook in het Chinees/ Engels en dat heeft me over het algemeen goed geholpen. In China ging het overigens beter dan in Japan. De wijze van bereiden zal daar debet aan zijn geweest maar ook de cultuur, oftewel de aard en de voedselgewoontes van de bewoners.

In het geval dat we ergens reserveren, stuur ik de lijst van tevoren toe om de chef in de gelegenheid te stellen om zich voor te bereiden. Sommigen doen dat heel serieus en komen met vragen en/of suggesties, anderen zeggen dat het geen enkel probleem is, bekijken het dieet pas op het moment supreme, en improviseren ter plekke. In het eerste geval leidt dat tot een heerlijke avond, soms vol verrassingen die ik dan weer graag deel, bijvoorbeeld op deze site.

In het geval van improvisatie gaat het soms wel en soms niet goed. Als de zogenaamde ‘ingrediënten-weglaat-tacktiek’ wordt gehanteerd ben ik teleurgesteld, zeker als mijn mede-tafelgast hetzelfde heeft besteld en ik dus voor mijn neus zie, hoe mijn gerecht er eigenlijk uit had moeten zien.  Om deze reden zou ik ook adviseren om vooral niet hetzelfde te bestellen. Als we ergens spontaan zijn binnen gelopen, kan ik overigens prima leven met een ingrediënten-weglaat-tacktiek. Sterker, dan stel ik me daar op in zodat het alleen maar kan meevallen. Het heeft dus ook alles te maken met mijn eigen verwachtingen. Als echter is aangekondigd dat de keuken rekening kan en wil houden met mijn histamine-intolerantie en ik moet ter plekke zelf aangeven wat zij voor mij zullen gaan koken, dan ben ik not amused. Ook niet in het geval dat een gerenommeerd restaurant niet verder komt dan het assembleren van een paar blaadjes groene sla met geitenkaas zonder dressing. Of de situatie dat er toch groenten van mijn niet-toegestane ingrediëntenlijst worden gebruikt zoals tomaten en komkommer omdat dat nu eenmaal de garnering is die altijd op die salade zit. Dan ben ik ernstig teleurgesteld en is mijn avond redelijk tot goed verpest.

Ik heb het ook wel eens meegemaakt dat de bediening boos wordt en verkondigt dat de kok hier echt geen rekening mee kan houden. Ook goed, dan gaan we ergens anders naartoe. Beter eerlijk dan gefrustreerd. Niets is zo frustrerend  om, vanwege foute ingrediënten, steeds maar weer  het bord te moeten terugsturen, soms wel drie keer, omdat er gewoonweg niet wordt geluisterd. Het is sowieso handiger om bij binnenkomst even direct contact te hebben met de kok. Dat scheelt weer een schakel in de communicatie waarmee je voorkomt dat er tijdens de overdracht iets verloren gaat. Heeft de kok hier geen tijd voor, dan weet je eigenlijk al genoeg.

Ik word heel erg blij als de kok mij verrast en ik dus eigenlijk niets heb te kiezen, als hij of zij verrassende nieuwe bereidingen laat zien met een creativiteit die zich uit in een uitgebalanceerd menu. Dat heb ik gelukkig al heel vaak mogen meemaken in zowel binnen- als buitenland. Je ziet het vaak bij chefs waar de passie vanaf straalt, die er lol in hebben en zo’n dieet ook als een uitdaging zien. De chef die buiten de geëigende paden durft te treden en niet vast zit aan vaste smaakcombinaties. Die nieuwe combinaties weet te maken op basis van wat wel kan volgens het dieet van toegestane ingrediënten. Deze gepassioneerde chef zie je ook vaak even terug aan je tafeltje omdat hij of zij wil weten wat je ervan vindt, of het gelukt is, en om zich weer verder te bekwamen. Deze bijzondere betrokkenheid levert wat mij betreft extra punten op!

En ja, er gaat wel eens iets mis, het blijft natuurlijk mensenwerk maar over het algemeen is uit eten gaan voor mij echt genieten en dan niet alleen op het moment zelf maar ook daarna als ik ga proberen de smaken na te maken voor zover dat in mijn vermogen ligt. Meerdere keren  totdat ik tevreden ben met het resultaat en het klaar is om opgenomen te worden in mijn eigen kookboek met achtergronden en recepten. De napret is groot, het wordt (bijna) altijd anders en dat is natuurlijk maar goed ook want we eten niet voor niets buiten de deur!

IMG_4119

 

Het betere strandleven…

Op vakantie op de Isle of Wight, maakt mijn dochter ons deelgenoot van het eilandleven en daar hoort een BBQ op het strand bij. We kopen een kant en klare BBQ die alleen maar hoeft te worden aangestoken. We gaan naar de locale visboer en krijgen van haar de wilde zeebaars mee in een grote zak met ijs. De versheid van  haar vis is heilig en moet worden gewaarborgd. We halen zelf ook nog een grote zak met ijs om de sauvignon blanc te koelen. Verder mais, asperges en een courgette om te grillen, een stokbrood en een dipje van Philadelphia met bieslook uit mijn dochters tuin en een paar flessen water om de middag en avond goed door te komen. Voor mijn mede-vakantievierders zonder histamine-intolerantie ook nog een paar gamba’s en een makreel voor op de BBQ.

Het is heerlijk weer en we genieten van het luchtbedje in de golven en die doet naderhand weer diens als tafeltje. Het is voor eilandbegrippen druk op het strand maar wij vinden het heel goed te doen, sterker, geen kuil te zien en genoeg ruimte om je heerlijk te bewegen.  Dit is vakantievieren op zijn best!

Japanse noodle soep: Ramen

Vanwege de bouillon of soep die wordt gebruikt, lukt het mij met een histamine-intolerantie nooit om een lekkere bak noodle soep buiten de deur te eten. In Tokyo, waar we een paar jaar geleden op vakantie waren, stonden de mensen in de rij voor een specifiek Ramen-restaurantje en ook in Nederland lijkt ze als paddestoelen uit de grond te schieten. Tijd dus om dit gerecht uit te proberen,  op mijn familie wel te verstaan, want zij hebben toentertijd de originele geproefd. Voor mij is het nieuw. En het gaat me natuurlijk nooit lukken om die echte na te maken maar ik probeer het te benaderen. Ik heb mij gebruikelijke groentebouillon gebruikt maar een stuk gember en wat schijfjes rode peper laten meetrekken voor een Aziatisch tintje.

Ingrediënten voor 2 personen: 90 gram Ramen, groentebouillon, aangevuld met een stukje geschilde gember van ongeveer 3 cm. en rode peperringetjes van een halve pepertje,  een halve fijngesneden winterwortel, 100 gram taugé, een half blok tofu, 2 stengels bosui en 1 blad nori. 

2016_08_05 Japan 0085Kook de Ramen volgens de aanwijzingen op de verpakking en spoel af met koud water.  Zet apart. Snijd de wortel in fijne reepjes, was de taugé en blancheer kort in kokend water. Snijd de tofu in hapklare brokjes en de bosui in ringetjes.

Verdeel alle ingrediënten over 2 borden en overgiet met de bouillon. Strooi de bosui ringetjes erover en, als finishing touch, ook het fijngescheurde nori-blad.

 

Je kunt natuurlijk met alle mogelijke groenten variëren. Voor diegenen die geen last hebben van histamine kan er nog een gekookt ei worden toegevoegd en een beetje Japanse sojasaus om de soep op smaak te maken. O ja, en slurpen om te laten horen dat je geniet!